Kto ma mówić pierwszy dzień dobry?

Kto ma mówić pierwszy dzień dobry? Zasady savoir vivre

Znajomość zasad dotyczących tego, kto ma mówić pierwszy dzień dobry, buduje profesjonalny wizerunek i okazuje szacunek innym. Przestrzeganie tych reguł pozwala uniknąć niezręcznych sytuacji w relacjach towarzyskich oraz zawodowych. Warto zgłębić podstawy etykiety, aby zawsze wiedzieć, jak prawidłowo przywitać się w każdej sytuacji i czuć się pewnie w kontaktach międzyludzkich.

Kto ma mówić pierwszy dzień dobry? Zasady, które ułatwiają życie

Zgodnie z zasadami savoir-vivre, mężczyzna zawsze pierwszy mówi dzień dobry kobiecie, osoba młodsza starszej, a pracownik swojemu przełożonemu. Zasada ta ulega zmianie, gdy wchodzisz do pomieszczenia - wtedy to ty, jako wchodzący, witasz osoby już obecne, niezależnie od ich wieku czy stanowiska.

Większość z nas uczy się w domu, że płeć i wiek dyktują kolejność powitań. To prawda w sytuacjach prywatnych. Ale jest jedno krytyczne środowisko, w którym ta zasada gwarantuje towarzyską katastrofę - wyjaśnię to w sekcji o konfliktach zasad poniżej.

Niepewność co do etykiety powoduje stres u osób rozpoczynających nową pracę.^[1] Nic dziwnego. Savoir-vivre bywa skomplikowany, a nikt nie chce zacząć znajomości od wpadki.

Kto komu mówi dzień dobry? Klasyczna hierarchia

W życiu prywatnym zasady witania się opierają się na tradycyjnym szacunku do płci i wieku. Mężczyzna pierwszy kłania się kobiecie. Młodszy inicjuje powitanie ze starszym. To proste.

Pamiętam, jak na pierwszym zjeździe rodzinnym mojej partnerki czekałem, aż jej sędziwy wujek pierwszy wyjdzie z inicjatywą - w końcu to on był gospodarzem. Zapadła potwornie niezręczna cisza. Zajęło mi chwilę zrozumienie, że jako znacznie młodszy gość, to ja absolutnie powinienem zacząć pierwszy. To była bolesna lekcja, ale nauczyła mnie szanować zasady.

Osoby inicjujące powitanie we właściwy, przewidywalny sposób są postrzegane jako bardziej kompetentne w budowaniu relacji międzyludzkich. ^[2]

Wchodzenie do pomieszczeń: Biuro, winda i sklep

Kto mówi dzień dobry wchodząc do pokoju?

Tu sprawa jest krystalicznie czysta, jeśli chodzi o to, kto mówi dzień dobry wchodząc do pokoju. Osoba wchodząca do zamkniętej przestrzeni zawsze odzywa się pierwsza. Zasada ta dotyczy biur, wind, poczekalni, a nawet małych sklepików osiedlowych.

Bądźmy szczerzy - wejście do pełnego pokoju i wymowne milczenie to najszybsza droga do wyjścia na gbura. Kiedy przekraczasz próg, intruzujesz w czyjąś przestrzeń. Twoim obowiązkiem jest rozładowanie tej sytuacji krótkim powitaniem. Właśnie tak.

W biurach typu open space trzeba jednak uważać. Głośne witanie się z każdym z osobna po prostu rozprasza zespół. Przerywanie pracy współpracownikom skutkuje spadkiem ich porannej produktywności.^[3] Wystarczy cicho przywitać się z najbliższymi sąsiadami z biurka.

Konflikt zasad: Gdy starszy podwładny spotyka młodszego szefa

Oto rozwiązanie dylematu, kto ma mówić pierwszy dzień dobry, o którym wspomniałem na samym początku. W sytuacjach zawodowych wiele pomyłek wynika z bezrefleksyjnego stosowania zasad domowych w biurze.^[4] To błąd.

W pracy płeć i wiek schodzą na dalszy plan. Liczy się wyłącznie pozycja w strukturze firmy. Podwładny zawsze wita przełożonego pierwszy, nawet jeśli ten podwładny to sześćdziesięcioletni mężczyzna, a jego szefem jest trzydziestoletnia kobieta. Ranga zawodowa kasuje zasady towarzyskie.

Kto pierwszy podaje rękę? (To nie to samo co słowo)

Słowne powitanie to jedno, ale kontakt fizyczny to zupełnie inna gra. Gdy zastanawiasz się, kto pierwszy podaje rękę, zasada jest dokładnie odwrotna do słownego dzień dobry. Rękę zawsze oferuje osoba wyższa rangą, starsza lub kobieta.

W rzeczywistości - i to zaskakuje wielu młodych pracowników - wyciągnięcie ręki do prezesa to poważne naruszenie etykiety. Szef ma prawo zdecydować, czy chce skrócić dystans fizyczny. Ty mówisz dzień dobry słownie, a potem po prostu czekasz na jego ruch. Koniec kropka.

Większość doradców kariery twierdzi, że zawsze należy witać się żelaznym uściskiem. Z mojego doświadczenia wynika jednak coś nieco innego. Zbyt mocny uścisk, zwłaszcza wobec kogoś o drobniejszej budowie, bywa odbierany jako agresja, a nie profesjonalizm. Dostosowanie siły dłoni do partnera poprawia ogólne pierwsze wrażenie. ^[5]

Etykieta Towarzyska kontra Biznesowa

Etykieta Towarzyska (Prywatna)

• Mężczyzna wita kobietę, młodszy wita starszego
• Kobieta wyciąga rękę do mężczyzny, starszy do młodszego
• Wchodzący zawsze wita obecnych

Etykieta Biznesowa (Zawodowa)

• Pracownik wita przełożonego, niezależnie od płci i wieku
• Przełożony decyduuje o podaniu ręki podwładnemu
• Wchodzący wita obecnych (ta zasada pozostaje niezmienna)

Trudne początki w nowej korporacji

Tomasz, 26-letni programista z Warszawy, zaczął pracę w dużym banku. Ze względu na swoje domowe wychowanie uważał, że starsze od niego menedżerki zawsze powinien witać tylko wtedy, gdy one pierwsze zwrócą na niego uwagę. Obawiał się narzucania swojej obecności.

Pewnego dnia wszedł do firmowej kuchni, gdzie stała dyrektor działu IT. Tomasz skinął jej głową, ale nic nie powiedział, czekając na jej słowo. Niestety, w środowisku biznesowym jego zachowanie zostało odebrane jako arogancja i brak szacunku do przełożonej.

Po uwadze od starszego kolegi, Tomasz zrozumiał swój błąd: etykieta towarzyska nie działa w biurze. Jako pracownik niższy rangą oraz osoba wchodząca do kuchni, to on miał absolutny obowiązek głośno i wyraźnie powiedzieć dzień dobry.

Od tamtej pory Tomasz zawsze pierwszy inicjuje powitanie z zarządem. Zmiana tego drobnego nawyku zajęła mu tydzień, ale dzięki temu przestał być postrzegany jako ignorant, a stres związany z nieplanowanymi spotkaniami na korytarzu spadł niemal do zera.