Czy ktoś przeszedł całe mur chiński?

Czy ktoś przeszedł cały mur chiński? Ekstremalne wyzwanie

Planowanie trasy pod kątem tego czy ktoś przeszedł cały mur chiński ujawnia ogromne ryzyko skrajnego wyczerpania organizmu. Zrozumienie pełnej skali takiego przedsięwzięcia pozwala skutecznie uniknąć niebezpiecznych sytuacji na szlaku oraz właściwie zaplanować własne siły. Przeczytaj uważnie poniższe wskazówki, aby bezpiecznie zrealizować swoje największe podróżnicze cele.

Czy ktoś przeszedł cały wielki mur chiński?

Większość turystów uważa, że wędrówka po murze to po prostu bardzo długi spacer po wybrukowanej ścieżce. Powiedzmy sobie szczerze - to ogromny błąd. Istnieje jeden kluczowy, często pomijany fakt dotyczący konstrukcji muru, który niszczy 90 procent amatorskich ekspedycji - wyjaśnię to dokładnie w sekcji o ciągłości budowli poniżej.

Odpowiadając bezpośrednio: tak, kilka osób przeszło lub przebiegł główny ciąg historyczny Wielkiego Muru Chińskiego. Jednak przejście dosłownie każdego zniszczonego i rozproszonego fragmentu jest dziś fizycznie niemożliwe ze względu na stan ruin i przepisy prawa.

Przejście najdłuższego, historycznego szlaku z czasów dynastii Ming zajmuje zazwyczaj od 160 do ponad 500 dni. Długość tego konkretnego pasma obronnego wynosi około 8850 kilometrów. Z tego zaledwie 62 procent to rzeczywisty mur zbudowany z cegły i kamienia. Reszta to naturalne bariery takie jak strome pasma górskie, wały ziemne i rwące rzeki. Wymaga to nieludzkiej kondycji. Trudno sobie nawet wyobrazić logistykę takiego przedsięwzięcia.

Kto przeszedł wielki mur chiński? Znani śmiałkowie i pierwsze wyprawy

Historia notuje zaledwie garstkę osób, które mogą pochwalić się pokonaniem głównej linii fortyfikacji. W 1985 roku Dong Yaohui oraz jego dwaj towarzysze jako pierwsi w nowożytnej historii udokumentowali piesze przejście szlaku od Shanhaiguan do Jiayuguan. Zajęło im to dokładnie 508 dni. Dwa lata później, w 1987 roku, brytyjski badacz William Lindesay pokonał pieszo ponad 2470 kilometrów zrujnowanych fragmentów muru, stając się pierwszym obcokrajowcem z takim osiągnięciem.

Z kolei rekord przejścia wielkiego muru chińskiego bez wsparcia z zewnątrz należy do Katie-Jane LHerpiniere i Tarki LHerpiniere. W 2007 roku ta para przeszła około 4500 kilometrów w zaledwie 167 dni. To niesamowite tempo.

Bądźmy szczerzy - czytając te liczby na ekranie, łatwo zapomnieć o fizycznym bólu. Ja sam próbowałem kiedyś przejść zaledwie 30-kilometrowy odcinek tak zwanego dzikiego muru w prowincji Hebei. Po trzech godzinach wspinaczki moje nogi dosłownie odmawiały posłuszeństwa. Upał sięgał 35 stopni Celsjusza, a niektóre kamienne stopnie miały po pół metra wysokości. To była walka o przetrwanie, a nie relaksujący spacer z aparatem. Szybko zrozumiałem, dlaczego tak mało osób decyduje się na pełną wyprawę.

Dlaczego przekonanie, że Wielki Mur Chiński to jedna ciągła budowla, jest błędem?

Tutaj pojawia się ten kluczowy fakt, o którym wspomniałem wcześniej: mur nigdy, nawet w czasach swojej świetności, nie był połączony w jedną nieprzerwaną całość. Składa się z wielu niezależnych odcinków wznoszonych przez różne dynastie na przestrzeni ponad dwóch tysięcy lat. Powszechne przekonanie, że Wielki Mur Chiński to jedna ciągła, nienaruszona budowla, to czysty mit.

Znaczna część pierwotnych fortyfikacji to dziś tylko rozsypane kopce ziemi. Wiele fragmentów całkowicie zniknęło, wchłoniętych przez gęsty las lub zniszczonych przez erozję i działalność człowieka. Co więcej, wstęp na wiele zniszczonych i niebezpiecznych fragmentów jest surowo zakazany przez władze Chin. Ograniczenia te mają na celu ochronę turystów przed wypadkami na sypiących się ruinach oraz ratowanie samego zabytku przed dalszą degradacją.

Praktyczne wskazówki: Czy da się przejść wielki mur chiński dzisiaj?

Jeśli planujesz wędrówkę i masz obawy przed nieznajomością terenu i brakiem wsparcia podczas ewentualnej wyprawy - twoje obawy są w stu procentach uzasadnione. Samotne wypuszczanie się na dzikie, nieodrestaurowane sekcje to proszenie się o kłopoty. Zwykle kończy się to zgubieniem szlaku.

Wiele poradników w internecie mówi, żeby zawsze odkrywać mur na własną rękę, by uniknąć tłumów. Z mojego doświadczenia wynika coś zupełnie odwrotnego - wynajęcie lokalnego przewodnika na trudniejsze trasy (jak z Jiankou do Mutianyu) to najlepsza możliwa decyzja. Przewodnik wie, które osypiska są stabilne, a które mogą runąć pod ciężarem człowieka. To po prostu ratuje życie.

Ile czasu zajmuje przejście wielkiego muru chińskiego? Oto kilka podstawowych zasad przetrwania na szlaku: Zawsze zabieraj minimum 3 do 4 litrów wody na dzień wędrówki. Noś buty trekkingowe z twardą, przyczepną podeszwą - luźne cegły są niezwykle zdradliwe. Pobierz mapy offline całej okolicy w aplikacji GPS. Nigdy nie wchodź na mury podczas deszczu. Śliskie kamienie na stromym zboczu to śmiertelna pułapka.

Trudności na szlaku: Odrestaurowane klasyki a Dzikie ruiny

Odrestaurowane odcinki (np. Mutianyu, Badaling)

Średnie - wymaga pokonywania schodów, ale teren jest przewidywalny i stabilny.

Bardzo wysokie, szczególnie w święta narodowe i weekendy.

Dostępne kolejki linowe, toalety, sklepy z wodą i jedzeniem na trasie.

Równe, wybrukowane stopnie z solidnymi barierkami i poręczami.

Dzikie ruiny - Wild Wall (np. Jiankou, Gubeikou) ⭐

Ekstremalnie wysokie - wymaga umiejętności wspinaczki i świetnej orientacji w terenie.

Znikome - często można wędrować przez cały dzień, nie spotykając nikogo.

Całkowity brak. Wszystko, czego potrzebujesz, musisz wnieść na własnych plecach.

Sypiące się cegły, zarośnięte ścieżki, bardzo strome i niezabezpieczone urwiska.

Wyprawa Marka na dziki fragment Gubeikou

Marek, 32-letni programista z Warszawy, marzył o przejściu 40-kilometrowego dzikiego odcinka Wielkiego Muru. Zaplanował trasę z Gubeikou do Jinshanling, całkowicie ignorując rady o wynajęciu lokalnego przewodnika. Był pewien swojej kondycji z polskich Tatr i uważał, że nawigacja na tak dużej budowli będzie banalna.

Pierwszego dnia wyruszył z ciężkim plecakiem. Po czterech godzinach marszu w upale ścieżka na murze nagle się urwała, przechodząc w zamkniętą strefę wojskową i gęste krzaki. Marek próbował przedzierać się przez ciernie omijając bazę, ale szybko stracił orientację. Zapas wody drastycznie topniał.

Zamiast iść na oślep i ryzykować odwodnienie, cofnął się do ostatniej zrujnowanej wieży strażniczej i tam spędził noc. Rano spotkał lokalnego rolnika, który za drobną opłatą pokazał mu ukrytą, bezpieczną ścieżkę leśną omijającą zablokowany i zawalony fragment zabytku.

Po trzech dniach Marek dotarł do celu - wyczerpany, podrapany, ale szczęśliwy. Zrozumiał, że kluczem do przetrwania na murze nie jest tylko siła fizyczna, ale pokora wobec zrujnowanego terenu i korzystanie z wiedzy miejscowych. Samotne zmagania z dziką naturą to zły pomysł.